Young Adult

Boekbespreking: Zoals u wenst (D. Marinus)

Ik heb inmiddels al zo vaak op mijn blog verteld dat ik schrik van dikke boeken dat ik vast niet hoef te vertellen dat het even duurde voordat ik Zoals u wenst (500+ pagina’s) durfde op te pakken. Uiteindelijk deed ik dat wel en daar had ik gemengde gevoelens bij.

Spannend én sprookjesachtig. Een indrukwekkende roman voor young adults. Nadat Jules haar privacy, spaargeld én droomreis naar het buitenland heeft verloren, werpt het lot een gouden kans in haar schoot: ze mag aan de slag als assistente van Constance, de rebelse kroonprinses van Fortura. Terwijl Jules haar best doet om het vertrouwen van de prinses te winnen, stilt Constance haar oneindige verveling met alcohol, onschuldige pilletjes en schandalen. En bovenal: met het kwellen van haar nieuwe assistente. Als Constances spelletjes niet alleen persoonlijker, maar ook gevaarlijker worden, staat Jules voor een pijnlijk dilemma. Vertrekt ze met lege handen? Of blijft ze loyaal aan de persoon die uit is op haar ondergang?

Dit boek had ik al een tijd geleden aangevraagd en toen ik eenmaal begon met lezen ben ik gewoon begonnen. Ik had daarom totaal geen beeld van wat ik moest verwachten van het verhaal en daardoor werd ik meerdere keren op het verkeerde spoor gezet. Toen ik eenmaal doorhad wat voor verhaal het precies was (een verhaal over royals mét spanning) baalde ik een beetje, want als ik dit eerder had geweten dan was ik ook sneller het boek op een andere manier gaan lezen, op zoek naar aanwijzingen. Dat is natuurlijk helemaal mijn eigen schuld, maar nu heb ik na het lezen wel het gevoel dat ik een stuk gemist heb.

In het begin van Zoals u wenst wordt Jules namelijk al meteen dwarsgezeten en ik heb daar nooit zo erg bij stil gestaan. Ik verwachtte namelijk een boek over een meisje dat ging werken voor een verwende prinses en dat de twee uiteindelijk verliefd op elkaar zouden worden. (Dat was ook leuk geweest, toch?) Maar dat was niet het geval, sterker nog, het was een totaal ander verhaal. Even omschakelen!

Ondanks dat het boek 500+ pagina’s heeft heb ik totaal niet het idee gehad dat het te langdradig was. Het verhaal heeft echt deze verteltijd nodig en op een gegeven moment zat ik er ook lekker in, was ik benieuwd naar hoe het verder ging. Ik vond het juist wel fijn om zo lang over dezelfde personages te lezen en ze beter te leren kennen.

Helaas voelde het einde voor mij een beetje rommelig. Er gebeurde ineens heel veel en toen uiteindelijk duidelijk werd hoe het precies zat en wat er gebeurd was, ging dat naar mijn idee niet zo gestructureerd. Waardoor ik als lezer even goed moest opletten en daarna nog steeds twijfelde of ik het nou goed begrepen had. Ik vond het einde wél tof, maar het zou wat helderder opgeschreven kunnen worden.

Zoals u wenst bevatte daarnaast af en toe wat taalgebruik waar ik niet zo goed tegen kan, zoals:

‘Wat is er?’ Pasqual legt een hand op mijn gezicht. ‘Niet zo boos kijken, daar word je niet per se mooier van.’

Ik moest zelfs mijn bh uitdoen en mijn schoenveters inleveren. Schoenen draag ik dus ook niet meer, die staan mistroostig tegen de muur aan. En de jurk die ik draag, ziet er niet meer zo charmant uit nu mijn borsten niet langer verpakt zitten in een bh.

Vooral die eerste quote vond ik irritant: ik moest aan alle keren denken dat ik van een man te horen kreeg dat ik wat meer moest glimlachen. En ook die tweede kwam bij mij wat vrouwonvriendelijk over. Ik vond dat wel een beetje een afknapper, helaas.

You Might Also Like

No Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: