Literatuur en romans

Boekbespreking: Lentegroen (J. van Laren)

Ik had gehoopt dit boek buiten in de zon te kunnen lezen, maar het weer werkt nou niet bepaald mee. Lentegroen lag inmiddels al zo lang bij mij in de kast, dat ik besloot het gewoon te gaan lezen. Misschien kon het boek me het lentegevoel geven. Of dat gelukt is, vertel ik in deze recensie.

Als de stoere, zelfstandige boswachter Sylvie wordt bedrogen door haar vriend, aarzelt ze geen moment. Ze verhuist met haar dochter Ties naar een plek waar ze een nieuwe baan kan krijgen en zweert nooit meer aan een relatie te beginnen. Boswachterij De Grote Weijde, op de Utrechtse Heuvelrug, is een prachtig gebied, en het boshuisje waar ze zo in kan trekken is ook een bonus. Het enige minpunt: ze moet de als moeilijk bekend staande eigenaar van landgoed Woudenbergh zien over te halen het landgoed open te stellen voor recreanten.

Freek, de eigenaar van het landgoed, is mensenschuw, eenzelvig en een beetje wereldvreemd, maar tegelijk ook hyperintelligent. Hij zit niet te wachten op bemoeienis van buitenaf, maar als er criminele activiteiten op zijn landgoed plaatsvinden en hij Sylvies hulp heel hard nodig heeft, moet hij wel uit zijn schulp komen. Het gaat hem beter af dan hij had gedacht, al is hij ervan overtuigd dat hij zich beter verre van andere mensen kan houden. Vooral van zo’n leuke vrouw als Sylvie.

Eén enorme aanloop

Lentegroen is het eerste deel van een nieuwe serie, geschreven door Jackie van Laren. En dat het een eerste deel is, kan je goed merken. De personages en de setting worden enorm goed neergezet. Ik zag elk personage en ook elke locatie voor me, op de kleine details (zoals lieveheersbeestjes die door de tuin krioelen) toe. Maar zo uitgebreid je verhaal neerzetten kan er ook voor zorgen dat het boek als één grote aanloop aanvoelt en dat had ik enorm bij Lentegroen. Toen ik al over de helft was, en dat opmerkte, schrok ik best wel. Ik had namelijk nog helemaal niet het idee zo ver in het verhaal te zijn, omdat alles nog zo inleidend aanvoelde. Wat was er precies gebeurd? Ik kon het me niet zo goed herinneren.

Er gebeurt niets spannends

Toch had ik daar in het begin niet zoveel moeite mee. Ik begreep best dat de auteur ervoor gekozen heeft om een wereld neer te zetten waar de aankomende delen wat sappige gebeurtenissen kunnen plaatsvinden. Alleen… dit eerste deel maakte mij totaal niet hongerig naar meer. Dat had met een paar dingen te maken. Allereerst gebeurt er amper iets spannends en was ik ook niet zo nieuwsgierig naar hoe iets verder zal gaan. Het verhaal blijft het hele boek door behoorlijk kalmpjes doorkabbelen en als lezer slenter je er een beetje achterna. Geen enkele keer voelde ik me enorm betrokken bij wat er gebeurde, misschien ook wel omdat het allemaal toch wel goed ging komen: no worries. De spanning was ver te zoeken.

De perfectie zelve

En ten tweede… Iets waar ik pas tegen het einde achter kwam en ineens heel duidelijk maakte waar ik me zo aan ergerde: hoofdpersoon Sylvie. Alles wat zij doet is goed. Ze heeft overal begrip voor. Zij is de perfectie zelve, oké, op misschien wat issues met relaties na. En ulgh, ik kon haar op een gegeven moment niet meer uitstaan. Even een (overduidelijke) SPOILER: natuurlijk worden Sylvie en Freek verliefd op elkaar. Maar door zijn Asperger en haar manier van daarmee omgaan had ik het idee dat zij zijn moeder was. Er was helemaal niks romantisch of sexy aan. Het bezorgde me de kriebels en dat heeft me uiteindelijk ook over de streep getrokken: de rest van de serie is niet voor mij bestemd.

 

You Might Also Like

No Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: