Kinderboeken

Boekbespreking: De tunnel (A. Woltz)

Na het lezen van Alaska en Haaientanden was ik enthousiast over de schrijfstijl van Anna Woltz en toen ik pas in de bibliotheek De tunnel zag staan vond ik het weer eens tijd voor een boek van deze auteur. De tunnel gaat over vier jongeren in Londen tijdens de Tweede Wereldoorlog die elkaar leren kennen in de tunnels van de Ondergrondse. Alle vier hebben ze een eigen achtergrond, een eigen verhaal. In deze blog lees je wat ik ervan vond.

Londen, september 1940
Dit is ons verhaal. We leren elkaar kennen diep onder de grond, in de tunnels van de Ondergrondse. Elke nacht schuilen we daar voor de bommen die Londen verwoesten.
Quinn is vijftien. Ze is van huis weggelopen met een tas vol juwelen en ze wil de wereld veranderen. Jay is alles kwijt, dus regels kunnen hem gestolen worden. Sebastian is Quinns grote broer, maar ze noemt zijn naam niet. Voor zijn familie bestaat hij niet meer. Ella van veertien vertelt het verhaal. Ze is net een jaar ziek geweest en voelt zich onzichtbaar – maar dan komt de tunnel.

Toen ik nog maar net begonnen was in De tunnel was ik eigenlijk enthousiast. Ik vond de setting (Londen in het begin van WO2) interessant en de hoofdpersoon Ella was een fijn perspectief om vanuit te lezen. Maar op een gegeven moment zakte dat enthousiasme af en heb ik zelfs even getwijfeld over helemaal stoppen met lezen. Ik denk dat dat ten eerste kwam doordat ik verwacht had meer te lezen over Londen tijdens WO2. Het verhaal ging echter veel meer over de vier personages en wat hun verhaal is.

Daarnaast ging het verhaal een beetje aan me voorbij. Nu ik het boek uit heb, kan ik je redelijk vertellen over die personages, wie ze zijn, waar ze vandaan kwamen, et cetera. Maar wat er nu precies in de tunnel gebeurde, hoe de oorlog verliep en wat er allemaal gebeurde terwijl je als lezer de achtergrondverhalen leerde kennen? Dat is me behoorlijk vaag. Het verhaal wist me niet echt mee te sleuren.

En eigenlijk denk ik dat juist de personages ervoor zorgden dat ik niet lekker in het verhaal zat. Ik had het gevoel Ella goed te kennen. Ik kende haar verleden als poliopatiënt en daardoor begreep ik ook veel beter haar reacties op gebeurtenissen in het heden. Dan had je Quinn, die kende ik al wat minder. Haar verhaal – en die van haar broer, Sebastian – boeide me niet zo en ging wat langs me heen. Ook Jay bleef voor mij een behoorlijk vlak personage. Het lukte me niet om met ze alle vier een ‘band op te bouwen’, waardoor hun karakters en hun handelen me vreemd bleven.

De tunnel was voor mij dus niet zo’n fijne leeservaring, hoe mooi ik sommige stukken wél vond.

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Naomi
    1 november 2021 at 18:00

    O, jammer! Ik lees heel graag boeken over WOII, maar deze klinkt een beetje als een gemiste kans om daar ook iets over te vertellen.

  • Geef een reactie

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    %d bloggers liken dit: