Kinderboeken

Boekbespreking: Briefjes voor Pelle (M. Slegers)

Eigenlijk had ik me voorgenomen om alleen nog te bloggen over de recensieboeken die ik nog heb liggen. Maar Briefjes voor Pelle vond ik zo mooi dat ik het niet kan laten. Ik was namelijk begin januari bezig in een boek, De dag dat de walvis kwam, en het lukte me maar niet om ervan te genieten en mezelf te verliezen in het verhaal. Ik realiseerde me toen ineens dat ik dit de laatste tijd wel erg vaak had en daarom besloot ik op Goodreads te kijken naar wat het laatste boek was dat ik met enorm veel plezier las. En dat was in juli 2020. Wow.

Het was een kinderboek en dus was het voor mij duidelijk: ik moest weer een kinderboek gaan lezen. Briefjes voor Pelle had ik een tijdje daarvoor al ergens gezien en ik besloot het te bestellen (bij mijn lokale boekhandel uiteraard) en yes, ik heb hier zo goed aan gedaan. Het boek was ge-wel-dig en ik heb eindelijk weer een boek gelezen waar ik verliefd op ben geworden.

Briefjes voor Pelle: waar gaat het over?

Pelle is hoogbegaafd en weet alles. Als hij te veel verdriet voelt, somt hij graag feiten op in zijn hoofd. Dat mieren een vlot kunnen bouwen om een overstroming te overleven. Dat er een naam bestaat voor de angst dat er pindakaas aan je gehemelte blijft plakken. Dat soort dingen.

Op een dag, een jaar na het overlijden van zijn vader, krijgt Pelle een schoenendoos die gevuld met is grotere en kleinere briefjes en ingepakte voorwerpen. Op de briefjes staan opdrachten. Pelle is vastbesloten alles uit te voeren. Niet alleen raakt hij daardoor in grappige en bijzondere situaties verzeild, ook komen er nieuwe mensen in zijn leven die ervoor zorgen dat hij en zijn moeder het leven weer zachtjes durven te omarmen.

Emotioneel, zonder opdringerig te zijn

Briefjes voor Pelle gaat echt onder je huid zitten. Het is alweer even geleden dat een boek mij heeft doen laten huilen, maar ik kon het gewoon niet altijd droog houden. Het boek is zo emotioneel, zonder dat het je opgedrongen wordt. Er zit bijvoorbeeld een passage in dat Pelle flink gepest wordt door een jongen en de manier waarop (ik ga geen spoilers geven) is echt zo verdrietig, zo gemeen. Ik was zo boos op die jongen. Maar er gebeuren ook andere dingen die niet kunnen, zoals stelen. En daarnaast zitten er ook hele mooie, emotievolle momenten in, wanneer het Pelle bijvoorbeeld opvalt dat zijn moeder ineens weer liedjes zingt. Eigenlijk leert Pelle door het hele boek heen steeds meer over zichzelf, over zijn ouders en de mensen om hem heen. Hij maakt een behoorlijke ontwikkeling door en die gaat heel geleidelijk, je groeit als lezer met hem mee.

Overleden vader

Misschien vond ik Briefjes voor Pelle ook wel zo mooi, omdat het vooral gaat over zijn overleden vader en ik heb zelf natuurlijk geen moeder meer. Veel emoties vond ik herkenbaar en ik merkte ook dat ik door het boek weer ging dromen over mijn moeder, wat niet altijd fijne dromen waren, maar het zegt wel veel over wat dit boek met mij deed.

Geloofwaardig

Het hele verhaal vond ik gevoelig, grappig, heftig, maar vooral geloofwaardig. Geen enkel moment twijfelde ik aan de echtheid van de personages en de gebeurtenissen. Alles voelde heel natuurlijk aan en de emoties, die voor mij toch wel het belangrijkst waren, waren echter dan echt. Ik voelde me als lezer onderdeel van het verhaal en las met moeite de laatste pagina. Ik zou willen dat ik Briefjes voor Pelle nog eens voor de eerste keer kon lezen.

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Naomi
    1 februari 2021 at 15:41

    Dit klinkt als een heel bijzonder en ontroerend verhaal. Ik ga het boek op mijn lijstje zetten. Dankjewel voor de tip!

  • Geef een reactie

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    %d bloggers liken dit: